Hoe kon ze het volhouden?

Hoe konden mensen vroeger met weinig comfort, weinig tot geen middelen en schares van kinderen hun leven blijven volhouden? Was bidden een lifesaver?

Mijn grootouders aan vader’s zijde hadden 11 kinderen. Ze hadden geen nagel om hun kont te krabben. Om niet te zeggen dat hun leven heel anders was dan mijn leven nu. Hun leven was in mijn beleving eerder OVERLEVEN.

Als ik aan mijn oma denk in de tijd dat zij in de (kleine) kinderen zat dan zie ik een donker beeld. Werken, werken en nog eens werken. Werken om de boerderij die ze met mijn opa had in gang te houden, om de kinderen te kleden, om iedereen eten te geven. Om te overleven. Want mijn opa was daarnaast ook nog loonwerker. Volgens de verhalen kon mijn oma in elke hand een volle melkbus dragen. Ze kon dat al enkele dagen na bevallen te zijn van haar zoveelste kind. Mijn oma. Ze kon dat? Ze moest wel. OVERLEVEN.

Ze kon dat? Ze moest wel.

Wat ben ik bevoorrecht! Ik hoef geen volle melkbussen te dragen en ik hoef geen kinderen te baren omdat de kerk en de maatschappij van het moment anti-conceptie niet ok vinden. Ook hoef ik niet van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds te werken om na het avondeten nog sokken te breien of broeken te herstellen. Noch moet ik aardappelen rooien, hooi van het land halen of het varken te slachten om de zonen en dochters van eten te voorzien. Ik ga gewoon naar de winkel, koop daar de sokken en de broeken en het eten dat mijn gezin nodig heeft. Overdag ga ik werken bij een werkgever. 8 uren op een dag, een aantal dagen in de week. Het weekend heb ik vrij. Dan doe ik de was met de wasmachine. Ook dat was in de omstandigheden en tijdsgeest waarin mijn grootouders leefden ondenkbaar.

Op enkele generaties is het dagdagelijkse leven in Nederland, in België en in een groot deel van de wereld enorm veranderd. Mijn oma zou zich mijn leven van vandaag niet kunnen voorstellen net zoals ik moeite heb om mij haar leven echt voor te stellen. Hoe kon ze het volhouden vraag ik mij af. En daar komt een ritueel piepen: naar de kerk gaan en de mis bijwonen. Op zondag twee keer want dan werd in de namiddag het lof gezongen.

Hoe kon ze het volhouden?

Ik stel mij voor dat mijn oma uitzag naar de mis. De mis was één uurtje. Het enige uurtje dat ze rustig kon zitten zonder iets te moeten doen. Het uurtje waar ze bij momenten haar ogen kon dichtdoen en even wat dichter bij zichzelf komen. Dat ze kon knielen en bidden met haar handen voor haar gezicht. Bidden, wenen, alleen God weet wat het was. De vermoeidheid die haar doordrong moet zo eindeloos geweest zijn.

Volhouden door te bidden

Ik herinner me vroeger in kerk de mannen en vrouwen die na de hostie gehaald te hebben neerknielden en bidden. In de zondagse kleren, voorover gebogen, een hand voor het gezicht, naar binnen gekeerd. Hoe ze zo lang zo konden zitten begreep ik niet. Waar kon je dan allemaal over bidden? Dat begreep ik ook nog niet. Die momenten, geknield en verborgen achter een hand, waren waarschijnlijk de momenten dat mijn grootouders zochten naar een stille put van kracht om vol te houden, om door te blijven gaan. Kracht komende vanuit zichzelf of komende van God. Is er een verschil?

Bidden, de fluistering van de ziel gewaarworden

Het ritueel van naar de kerk gaan is nog niet verdwenen maar de meesten onder ons zitten er niet meer elke week of zelfs helemaal niet meer. Het uurtje rust dat de mis mijn grootouders bood hebben we vervangen door andere dingen. Sport of andere hobbies, nieuwe rituelen. We maken daar tijd voor want het doet ons beter voelen.

En het ritueel van bidden, wat is daar van geworden? Naar binnen keren, voelen, luisteren, zoeken, hopen, vragen en misschien ook vinden. De fluistering van de ziel gewaarworden. Is het geen tijd om daar ook weer tijd voor te maken?

Volhouden door te bidden

Voor iedereen die het moeilijk heeft loont het de moeite om ook eens naar binnen te keren en niet enkel de problemen aan de buitenkant op te pakken. Proberen de fluistering van de ziel gewaar te worden. Of gewoon beginnen orde te scheppen in de chaos of door de bomen het bos weer vinden. Vind je dat lastig? Je hoeft het niet alleen te doen.

Zijn jouw moeilijkheden gelinkt aan jouw loopbaan? Via de loopbaancheques van de VDAB kan je wellicht zéér voordelig met een professionele coach aan de slag om helderheid te scheppen in jouw leven. Hier vind je meer informatie over loopbaancoaching.

Geen recht op loopbaancheques maar toch zin om de dingen die niet gaan eindelijk aan te pakken.. waarbij je een beetje hulp wel kunt gebruiken? Check out 2Flourish Coaching.