Hoe kon ze het volhouden?

Hoe konden mensen vroeger met weinig comfort, weinig tot geen middelen en schares van kinderen hun leven blijven volhouden? Was bidden een lifesaver?

Mijn grootouders aan vader’s zijde hadden 11 kinderen. Ze hadden geen nagel om hun kont te krabben. Om niet te zeggen dat hun leven heel anders was dan mijn leven nu. Hun leven was in mijn beleving eerder OVERLEVEN.

Als ik aan mijn oma denk in de tijd dat zij in de (kleine) kinderen zat dan zie ik een donker beeld. Werken, werken en nog eens werken. Werken om de boerderij die ze met mijn opa had in gang te houden, om de kinderen te kleden, om iedereen eten te geven. Om te overleven. Want mijn opa was daarnaast ook nog loonwerker. Volgens de verhalen kon mijn oma in elke hand een volle melkbus dragen. Ze kon dat al enkele dagen na bevallen te zijn van haar zoveelste kind. Mijn oma. Ze kon dat? Ze moest wel. OVERLEVEN.

Ze kon dat? Ze moest wel.

Wat ben ik bevoorrecht! Ik hoef geen volle melkbussen te dragen en ik hoef geen kinderen te baren omdat de kerk en de maatschappij van het moment anti-conceptie niet ok vinden. Ook hoef ik niet van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds te werken om na het avondeten nog sokken te breien of broeken te herstellen. Noch moet ik aardappelen rooien, hooi van het land halen of het varken te slachten om de zonen en dochters van eten te voorzien. Ik ga gewoon naar de winkel, koop daar de sokken en de broeken en het eten dat mijn gezin nodig heeft. Overdag ga ik werken bij een werkgever. 8 uren op een dag, een aantal dagen in de week. Het weekend heb ik vrij. Dan doe ik de was met de wasmachine. Ook dat was in de omstandigheden en tijdsgeest waarin mijn grootouders leefden ondenkbaar.

Op enkele generaties is het dagdagelijkse leven in Nederland, in België en in een groot deel van de wereld enorm veranderd. Mijn oma zou zich mijn leven van vandaag niet kunnen voorstellen net zoals ik moeite heb om mij haar leven echt voor te stellen. Hoe kon ze het volhouden vraag ik mij af. En daar komt een ritueel piepen: naar de kerk gaan en de mis bijwonen. Op zondag twee keer want dan werd in de namiddag het lof gezongen.

Hoe kon ze het volhouden?

Ik stel mij voor dat mijn oma uitzag naar de mis. De mis was één uurtje. Het enige uurtje dat ze rustig kon zitten zonder iets te moeten doen. Het uurtje waar ze bij momenten haar ogen kon dichtdoen en even wat dichter bij zichzelf komen. Dat ze kon knielen en bidden met haar handen voor haar gezicht. Bidden, wenen, alleen God weet wat het was. De vermoeidheid die haar doordrong moet zo eindeloos geweest zijn.

Volhouden door te bidden

Ik herinner me vroeger in kerk de mannen en vrouwen die na de hostie gehaald te hebben neerknielden en bidden. In de zondagse kleren, voorover gebogen, een hand voor het gezicht, naar binnen gekeerd. Hoe ze zo lang zo konden zitten begreep ik niet. Waar kon je dan allemaal over bidden? Dat begreep ik ook nog niet. Die momenten, geknield en verborgen achter een hand, waren waarschijnlijk de momenten dat mijn grootouders zochten naar een stille put van kracht om vol te houden, om door te blijven gaan. Kracht komende vanuit zichzelf of komende van God. Is er een verschil?

Bidden, de fluistering van de ziel gewaarworden

Het ritueel van naar de kerk gaan is nog niet verdwenen maar de meesten onder ons zitten er niet meer elke week of zelfs helemaal niet meer. Het uurtje rust dat de mis mijn grootouders bood hebben we vervangen door andere dingen. Sport of andere hobbies, nieuwe rituelen. We maken daar tijd voor want het doet ons beter voelen.

En het ritueel van bidden, wat is daar van geworden? Naar binnen keren, voelen, luisteren, zoeken, hopen, vragen en misschien ook vinden. De fluistering van de ziel gewaarworden. Is het geen tijd om daar ook weer tijd voor te maken?

Volhouden door te bidden

Voor iedereen die het moeilijk heeft loont het de moeite om ook eens naar binnen te keren en niet enkel de problemen aan de buitenkant op te pakken. Proberen de fluistering van de ziel gewaar te worden. Of gewoon beginnen orde te scheppen in de chaos of door de bomen het bos weer vinden. Vind je dat lastig? Je hoeft het niet alleen te doen.

Zijn jouw moeilijkheden gelinkt aan jouw loopbaan? Via de loopbaancheques van de VDAB kan je wellicht zéér voordelig met een professionele coach aan de slag om helderheid te scheppen in jouw leven. Hier vind je meer informatie over loopbaancoaching.

Geen recht op loopbaancheques maar toch zin om de dingen die niet gaan eindelijk aan te pakken.. waarbij je een beetje hulp wel kunt gebruiken? Check out 2Flourish Coaching.

Potentieel

De natuur als voorbeeld voor ons potentieel

De natuur gaat z’n gang zonder zich iets aan te trekken wat wie dan ook er van vindt. De eik geeft zijn vruchten. Eikels die niet anders kunnen dan ontspruiten wanneer de omgevingsfactoren goed zijn. De wetten van de natuur. Een heel oud eikenbos kan het resultaat zijn, komende van één enkele eik.

Ik ben geen boom. Jij bent geen boom. Maar stel nu dat de wetten van de natuur voor ons evenzeer gelden als voor de bomen. We hoeven ons niks aan te trekken van wat wie dan ook er van vindt. De omgevingsfactoren zijn vaak juist. Je bloeit en groeit alsof het een lieve lust is. Welke vruchten zou dat afwerpen in jouw leven? En in de levens van anderen?

En wanneer de omgevingsfactoren niet helemaal juist zijn, door omstandigheden, dan groeit de eik toch want zo is de natuur ontworpen. Er is misschien een vreemde krommig of ‘een hoek af’, ook deze eiken hebben alle potentieel te bloeien. Jij en ik toch ook?

Het perfecte ontwerp

Beeld je in

We komen allemaal in dit leven met het perfecte ontwerp, een blauwdruk

Een plan voor wat we kunnen worden

En de maatschappij waarin we leven, heeft deze blauwdruk doen vervagen

Door alle regeltjes en door onze normen, en ook omdat we erbij willen horen

Maar het plan is er nog altijd!

Op de achtergrond, aan het wachten om opgemerkt te worden

Het wacht op jou om het op te pakken en af te stoffen

Het vraagt: wat inspireert jou?

Het vraagt: wat wil jij inspireren in anderen?

IMAGINE

We all come into this life with a blueprint

A plan of what we can become

And society as we live it faded this blueprint out a bit, or a lot

By our rules and norms and equally by our own need to fit in

But the plan is still there!

Lingering, waiting to be noticed

Waiting for you to pick it up and dust it off.

Asking what inspires you?

Asking what do you want to inspire in others?

Stilte

Stilte

Het is in de stilte

Beweging

Informatie

Inspiratie

Vaak voelen stiltes ongemakkelijk

Gaan we aan de rijkdom er van voorbij

Dat is gemakkelijker

Stiltes

Stilte

Stil

Luister

De stilte heeft iets te vertellen

Weten komt boven in bewustzijn

Beweging wil gemaakt

Inspiratie komt aangewaaid

Vanuit jouw diepte

Vanuit jouw stilte

Stilte die geen stilte is

Stilte