In conversatie: het mechanisme van vertrouwen in werking zetten

Een simpele manier om vertrouwen te beginnen bouwen in de conversaties die je hebt met anderen.

Het leek me een goed idee, tools uit Conversational Intelligence® gebruiken tijdens de kick-off van een project. Conversational Intelligence gaat over het creëren van vertrouwen in de conversaties die je hebt. Het gaat niet alleen over hoe het mechanisme van vertrouwen werkt, het gaat vooral over hoe jij jezelf als instrument kan inzetten om vertrouwen te creëren en het ook op te merken wanneer dat vertrouwen er niet is. (‘Om dan niet te doen alsof het er wel is’ denk ik hier met een lichte wrevel vanuit mijn eigen ervaringen in een professionele setting).

Het kwam zo

Een collega vertelde me over een project waar ze mee bezig is. Ze vroeg aan mij of Conversational Intelligence ingezet zou kunnen worden. Ze wilde opdrachten op de meest effectieve manier opstarten en daardoor de kans op slagen doen toenemen. Het betrof Risk Management voor een bepaald proces, end-to-end. Opdrachten waarbij verschillende afdelingen met elkaar zouden moeten samenwerken om de risico’s in kaart te brengen en te mitigeren. Niet eenvoudig want niemand houdt ervan de zwarte piet te zijn, het verschil in status tussen afdelingen is groot en het risico op onderlinge wrijving of conflict is reëel.

Voor mij was dit de perfecte gelegenheid om Conversational Intelligence toe te passen en het mijn collega te laten ervaren. Ik zeg dus onmiddellijk “OK, laten we beginnen met een tool uit Conversational Intelligence die gemakkelijk toe te passen is: Wat is Risk Management hier precies?”. Mijn collega begint haar verhaal maar ze antwoordt eigenlijk niet op de vraag. Ik vraag nog eens door ook al voelt het inmiddels wat raar. Er speelt iets anders! Ik weet dat zij heel goed weet wat Risk Management is. Zij weet ook dat ik er wel wat kaas van gegeten heb. En dat is precies de clou!

We zetten ons gesprek even stop en gaan samen in op wat er werkelijk speelt. Het blijkt dat mijn collega’s eerste gedachte bij mijn vraag was: Denkt ze nu dat ik dom ben? En wanneer ze dat zegt denk ik onmiddelijk: Wat dom van mij! In mijn enthousiasme om een tool van Conversational Intelligence toe te passen, namelijk dubbelklikken, heb ik de allereerste stap van een goed gesprek overgeslagen: transparant zijn.

Het belangrijkste: transparantie

Vertrouwen in het Engels is het woord TRUST. Die eerste T van trust staat voor TRANSPARANTIE. Had ik mijn vraag beter ingeleid, uitgelegd wat ik ging doen en dat gelinkt aan mijn collega’s doelstelling voor een efficiënte start van haar opdrachten dan had ze met plezier uitgelegd wat Risk Management in deze precies betekent. Dan hadden we kunnen ervaren dat zo’n discussie over wat een woord precies betekent heel relevant is om iedereen op één lijn te krijgen en vanuit eenzelfde startpunt te vertrekken. Bovendien brengt het onmiddellijk inzicht in de verscheidenheid van betekenissen die aan een woord gehecht worden.

silhouettes of 4 persons talking to each other

Natuurlijk is het uitpakken van woorden en begrippen een heel effectieve tool in Conversational Intelligence. Dit uitpakken wordt ook wel dubbelklikken genoemd. Het komt van dubbelklikken zoals je op een  folder op je computer klikt waardoor de inhoud zichtbaar wordt en waarop je dan vaak nog eens kan doorklikken. Heel concreet vraag je dan bijvoorbeeld: Wat bedoel je precies met …? Wat zijn jouw vooronderstellingen wat .. betreft? Welke zijn jouw bezorgdheden?

Kortom, je gaat op zoek naar wat je niet of niet zeker weet om te begrijpen hoe de ander het onderwerp van gesprek ziet. Je luistert meer, stelt open vragen, wilt begrijpen en je bent aandachtig aanwezig.

Omdat we allemaal verschillende achtergronden en onze eigen ervaringen hebben zijn de associaties die we automatisch bij woorden maken heel gevarieerd. Door tijdens gesprekken te dubbelklikken op woorden zorg je voor veel meer duidelijkheid en begrip en voorkom je misverstanden. De interesse die je toont, het aandachtig luisteren, het willen begrijpen en het delen van informatie met elkaar zijn allemaal ingrediënten die vertrouwen in de hand werken.

Woorden uitpakken oftewel ‘dubbelklikken’ zet het mechanisme van vertrouwen in werking

Dubbelklikken dus, technisch helemaal niet zo moeilijk. Probeer het eens en kijk wat het doet met je gesprekspartner en met je zelf. Hoe is het gesprek anders wanneer je minder vanuit vooronderstellingen vertrekt?

Ik ben heel benieuwd! Deel je ervaringen in de comments hieronder.

Hoe kon ze het volhouden?

Hoe konden mensen vroeger met weinig comfort, weinig tot geen middelen en schares van kinderen hun leven blijven volhouden? Was bidden een lifesaver?

Mijn grootouders aan vader’s zijde hadden 11 kinderen. Ze hadden geen nagel om hun kont te krabben. Om niet te zeggen dat hun leven heel anders was dan mijn leven nu. Hun leven was in mijn beleving eerder OVERLEVEN.

Als ik aan mijn oma denk in de tijd dat zij in de (kleine) kinderen zat dan zie ik een donker beeld. Werken, werken en nog eens werken. Werken om de boerderij die ze met mijn opa had in gang te houden, om de kinderen te kleden, om iedereen eten te geven. Om te overleven. Want mijn opa was daarnaast ook nog loonwerker. Volgens de verhalen kon mijn oma in elke hand een volle melkbus dragen. Ze kon dat al enkele dagen na bevallen te zijn van haar zoveelste kind. Mijn oma. Ze kon dat? Ze moest wel. OVERLEVEN.

Ze kon dat? Ze moest wel.

Wat ben ik bevoorrecht! Ik hoef geen volle melkbussen te dragen en ik hoef geen kinderen te baren omdat de kerk en de maatschappij van het moment anti-conceptie niet ok vinden. Ook hoef ik niet van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds te werken om na het avondeten nog sokken te breien of broeken te herstellen. Noch moet ik aardappelen rooien, hooi van het land halen of het varken te slachten om de zonen en dochters van eten te voorzien. Ik ga gewoon naar de winkel, koop daar de sokken en de broeken en het eten dat mijn gezin nodig heeft. Overdag ga ik werken bij een werkgever. 8 uren op een dag, een aantal dagen in de week. Het weekend heb ik vrij. Dan doe ik de was met de wasmachine. Ook dat was in de omstandigheden en tijdsgeest waarin mijn grootouders leefden ondenkbaar.

Op enkele generaties is het dagdagelijkse leven in Nederland, in België en in een groot deel van de wereld enorm veranderd. Mijn oma zou zich mijn leven van vandaag niet kunnen voorstellen net zoals ik moeite heb om mij haar leven echt voor te stellen. Hoe kon ze het volhouden vraag ik mij af. En daar komt een ritueel piepen: naar de kerk gaan en de mis bijwonen. Op zondag twee keer want dan werd in de namiddag het lof gezongen.

Hoe kon ze het volhouden?

Ik stel mij voor dat mijn oma uitzag naar de mis. De mis was één uurtje. Het enige uurtje dat ze rustig kon zitten zonder iets te moeten doen. Het uurtje waar ze bij momenten haar ogen kon dichtdoen en even wat dichter bij zichzelf komen. Dat ze kon knielen en bidden met haar handen voor haar gezicht. Bidden, wenen, alleen God weet wat het was. De vermoeidheid die haar doordrong moet zo eindeloos geweest zijn.

Volhouden door te bidden

Ik herinner me vroeger in kerk de mannen en vrouwen die na de hostie gehaald te hebben neerknielden en bidden. In de zondagse kleren, voorover gebogen, een hand voor het gezicht, naar binnen gekeerd. Hoe ze zo lang zo konden zitten begreep ik niet. Waar kon je dan allemaal over bidden? Dat begreep ik ook nog niet. Die momenten, geknield en verborgen achter een hand, waren waarschijnlijk de momenten dat mijn grootouders zochten naar een stille put van kracht om vol te houden, om door te blijven gaan. Kracht komende vanuit zichzelf of komende van God. Is er een verschil?

Bidden, de fluistering van de ziel gewaarworden

Het ritueel van naar de kerk gaan is nog niet verdwenen maar de meesten onder ons zitten er niet meer elke week of zelfs helemaal niet meer. Het uurtje rust dat de mis mijn grootouders bood hebben we vervangen door andere dingen. Sport of andere hobbies, nieuwe rituelen. We maken daar tijd voor want het doet ons beter voelen.

En het ritueel van bidden, wat is daar van geworden? Naar binnen keren, voelen, luisteren, zoeken, hopen, vragen en misschien ook vinden. De fluistering van de ziel gewaarworden. Is het geen tijd om daar ook weer tijd voor te maken?

Volhouden door te bidden

Voor iedereen die het moeilijk heeft loont het de moeite om ook eens naar binnen te keren en niet enkel de problemen aan de buitenkant op te pakken. Proberen de fluistering van de ziel gewaar te worden. Of gewoon beginnen orde te scheppen in de chaos of door de bomen het bos weer vinden. Vind je dat lastig? Je hoeft het niet alleen te doen.

Zijn jouw moeilijkheden gelinkt aan jouw loopbaan? Via de loopbaancheques van de VDAB kan je wellicht zéér voordelig met een professionele coach aan de slag om helderheid te scheppen in jouw leven. Hier vind je meer informatie over loopbaancoaching.

Geen recht op loopbaancheques maar toch zin om de dingen die niet gaan eindelijk aan te pakken.. waarbij je een beetje hulp wel kunt gebruiken? Check out 2Flourish Coaching.

Hoe kan ik loslaten?

Iedereen komt het tegen. Moeilijke momenten wanneer losgelaten moet worden. Soms verlies je perspectief. In deze blog vind je een paar tips om je blik op zo’n momenten te verhelderen.

Loslaten is lastig, zelfs voor kinderen zo bleek recent. Onlangs was mijn jongste jarig, 9 jaar, hiep hiep hoera! Bij het ontbijt zaten we tegenover elkaar en deden we sommetjes, dat vindt ze leuk.. of op dat moment toch ?

4+5 =

7+2 =

3+6 =

Allemaal met uitkomst 9.

En zo ineens, terwijl ik nog een sommetje zei, begon ze te wenen… zo vanuit haar buik diep te wenen. Een tel geleden nog zo blij dat ze jarig was en zo ineens zo verdrietig. Op mijn voorzichtige vraag ‘Zo verdrietig ineens, wat is er?” kwam al snikkend het antwoord: “Maar als ik 9 ben dan kan ik nooit meer 8 zijn, snik snuf.”

Maar als ik 9 ben dan kan ik nooit meer 8 zijn!”

Vanalles vloog er door mijn hoofd. Wat ga ik hier nu weer op zeggen? Haar verdriet als onzinnig af doen wou ik zeker niet. Dit was niet de eerste keer dat ze toonde dat ze moeite had met van afscheid nemen van iets om iets anders te verwelkomen. Het jaar 2020 begon ook al wenend aan het strand bij het vuurwerk. Exact hetzelfde fenomeen: “Als het 2020 is dan kan het nooit meer 2019 zijn – verdriet”. Loslaten, hoe geef ik haar perspectief in loslaten!

Het eerste wat me te binnen schoot was BOMEN. Bomen laten elk jaar hun bladeren los, verliezen ze allemaal. En die blaadjes vallen op de grond en worden daar weer voedingsstoffen voor de grond waar de boom zijn kracht uithaalt en verder groeit. Dus de boom verliest z’n bladeren zodat de boom ook weer voedsel heeft om te groeien.

Beetje vaag, beetje ver van haar bed…. de analogie van opgroeien meldde zich aan.

Ik vertelde haar dat het bij mensen ook een beetje zo is. “Als je nog een babietje bent dan kan je nog niks. Dan word je wat groter en leer je kruipen. Daar ben je dan heel trots op en dat is fijn. En een poosje later leer je lopen! Het leren kruipen is nodig geweest om te leren lopen. Maar eens je kan lopen dan ga je eigenlijk nooit meer kruipen. Maar dat wil niet zeggen dat je dat niet meer kan. Als je wilt kan je nog lekker gaan kruipen!

En nu jij 9 bent ga je nooit meer 8 worden. Maar het 8 zijn was wel nodig om 9 te worden. En nu je 9 bent ga je alles wat je in 8 geleerd hebt gebruiken om verder te leren. En alles wat je geleerd hebt toen 8 jaar was ga je ook nog altijd kunnen doen. Je kan nog terugdenken aan toen je 8 was en je ook kan nog zo lekker gek doen zoals toen je 8 was. Soms doet mama toch ook heel gek? Dan danst ze alsof ze 20 is”. Aaah, gelukkig er kon weer een lachje af.

Loslaten is precies als verliezen.

Loslaten voelt soms precies als verliezen. Het raakt, het doet pijn, er komt verdriet bij kijken. Iets is voorbij en komt nooit meer terug. De verwerking is als een rouwproces. Je verliest bij momenten het perspectief. Dat mag. En tegelijkertijd is het een proces waar beweging in zit zodat het niet stolt tot een stilleven.

Vijf tips om bij loslaten (ook) een ander perspectief te nemen:

  1. Pas wat er nu gebeurt, waardoor je moet loslaten, in een groter tijdskader. Het is een stap, een transitie, in je leven. Groot of klein, dat maakt niet uit. Het is niet je hele leven, het is een deel van je leven.
  2. Een wijze uitspraak die je paraat mag houden: ‘Ook dit gaat weer voorbij’. Hoogtepunten gaan voorbij, vaak sneller dan we wensen. En dieptepunten gaan voorbij, vaak niet zo snel als we wensen. Maar wees er maar zeker van: hoe je je nu voelt gaat ook weer voorbij, ook al lijkt het op dit moment onwaarschijnlijk.
  3. Kan je er op vertrouwen dat dit een stap of een periode of een gebeuren is die nodig is in jouw leven voordat het volgende zich aandient?
  4. Wat is er om dankbaar voor te zijn? Waar heb je van kunnen en mogen genieten? Hoe kan wat voorging een voedingsbodem zijn die jou kracht geeft om te groeien? Waar zie je misschien wel naar uit?
  5. Momenten van transitie zijn bij uitstek de momenten om eens stil te staan en te zien wáár je staat. Hoe lastig het ook is soms om niet bezig te zijn met wat is geweest of zou kunnen zijn. Laat verleden en toekomst een momentje los om terug te komen naar waar je nu bent. Dát is het vertrekpunt voor de rest van je leven.

Potentieel

De natuur als voorbeeld voor ons potentieel

De natuur gaat z’n gang zonder zich iets aan te trekken wat wie dan ook er van vindt. De eik geeft zijn vruchten. Eikels die niet anders kunnen dan ontspruiten wanneer de omgevingsfactoren goed zijn. De wetten van de natuur. Een heel oud eikenbos kan het resultaat zijn, komende van één enkele eik.

Ik ben geen boom. Jij bent geen boom. Maar stel nu dat de wetten van de natuur voor ons evenzeer gelden als voor de bomen. We hoeven ons niks aan te trekken van wat wie dan ook er van vindt. De omgevingsfactoren zijn vaak juist. Je bloeit en groeit alsof het een lieve lust is. Welke vruchten zou dat afwerpen in jouw leven? En in de levens van anderen?

En wanneer de omgevingsfactoren niet helemaal juist zijn, door omstandigheden, dan groeit de eik toch want zo is de natuur ontworpen. Er is misschien een vreemde krommig of ‘een hoek af’, ook deze eiken hebben alle potentieel te bloeien. Jij en ik toch ook?

Waar begin je als je stress hebt

De meeste mensen weten wel wat je bedoelt wanneer je het over stress hebt. Tegelijkertijd is stress ook een hele individuele belevenis. Waar jij stress van krijgt deert mij wellicht niet en andersom. Stress uit zich ook op vele verschillende manieren. Oplossingen om met stress om te gaan en stress te verminderen beginnen dan ook met zelfonderzoek. Een aantal handvaten.

Jaren geleden stapte ik op een vrijdagnamiddag naar huis vanaf het station in Antwerpen-Berchem. Het was mooi weer. Mijn laptop hing in de tas aan mijn schouder. Het weekend stond voor de deur. Beter kon niet toch?

Plots realiseerde ik me dat ik aan het trillen was. Mijn kaken deden pijn van een hele week gespannen staan. Mijn hoofd draaide nog op 100.000 toeren om alles wat ik nog moest doen, nog niet gedaan had, nog wilde doen, had moeten doen, al gedaan had en nog te doen zou krijgen op een rijtje te krijgen. Een driedubbele rij waarschijnlijk want de lijst was veel te lang. Ik realiseerde me dat ik stress had. Een beetje boven het niveau dat ik zelf nog normaal vond. Eigenlijk was het de eerste keer dat ik zelfs maar door had dat ik stress had.

En niet zo’n beetje stress dus. Elk-weekend-koppijn stress. Te veel om gezond te zijn. Maar wat doe je er aan? Ik wist het niet. En ik kon niet stoppen met mijn job niet goed te doen. En ik kon niet stoppen met mijn best doen. En mijn job, waar ik echt wel veel plezier in had, laten gaan vond ik ook geen optie. Hoe ik het opgelost heb weet ik zelfs niet meer. Beetje doorzetten waarschijnlijk.

Dat mensen ziek worden van stress kan ik goed begrijpen. Jaren later ben ik zelf ook één dag thuis gebleven omdat ik ziek was van de stress. Dat was het moment dat een beetje doorzetten niet meer ging. Gelukkig was het ook geen burn-out. En gelukkig ook had ik inmiddels wel al wat stappen genomen om meer inzicht te krijgen in mijn ‘obsessieve’ gewerk. Ik kon de lat al wat lager leggen. Ik durfde te vragen om mijn werk deels te herschikken en duidelijker te prioritiseren. Oncomfortabel ja. Nodig ja. Beter ja.

Stress heeft vele facetten. Sommige zijn puur praktisch. Een workload kan gewoon te veel zijn. En het is niet altijd mogelijk om binnen een half uur van Brussel naar Leuven te rijden of van Amsterdam naar Utrecht.
En andere facetten dan weer hebben te maken met hoe je er zelf naar kijkt.
– Moet het perfect, mag het perfect, het hoeft niet perfect. Waar ligt eigenlijk de lat?
– Ik moet het doen, ik kan het doen, iemand anders zou het kunnen doen.
– Altijd ja zeggen, waar nodig nee zeggen.

Klinkt allemaal gemakkelijk maar het vergt wel wat moed en eerlijk naar jezelf kijken om inzichten te verwerven. En het vergt nog meer inzet om daadwerkelijk verandering neer te zetten. Het is een proces dat niet op een paar dagen geklaard is. Is het de moeite waard? Jazeker!

Hoe misverstanden zomaar uit de lucht komen vallen

De oorzaak van veel misverstanden uitgelegd

In bedrijven wordt het vaak een F2F (face to face) genoemd , een tête-à-tête oftewel een gesprek onder vier ogen. Zoals we er zo vaak hebben. Heb je er wel eens bij stilgestaan dat zo’n gesprek eigenlijk in 4 richtingen gaat?

Jij spreekt met de ander >

de ander spreekt met jou <

en de ander ‘spreekt’ met zichzelf ^.

Maar ook ‘spreek’ je met jezelf v

Er is een continue wisselwerking tussen wat er buiten ons gebeurt en wat er binnenin ons gebeurt. Elke 12 seconden en waarschijnlijk zelfs vaker keren we tijdens een gesprek even naar binnen om te zien wat daar gebeurt.

Enkele voorbeelden van wat dat zou kunnen zijn:
– Je gesprekspartner zegt iets dat je er aan doet denken dat je nog iets helemaal anders moet doen: je maakt een mentale notitie.
– Je gesprekspartner zegt iets waar je het helemaal niet mee eens bent: Je voelt misschien je hartslag versnellen en begint je argumenten in je hoofd al op een rijtje te zetten terwijl je hem verder laat uitspreken.
– Je gesprekspartner brengt je op een idee. Heel eventjes begin je dit idee in je hoofd al verder te volgen voordat je weer teruggeroepen wordt (al dan niet door je gesprekspartner) naar het gaande gesprek.

En al die tijd dat we intern aan het checken, voelen en argumenteren zijn luisteren we niet naar de ander. Logisch dus dat er gemakkelijk misverstanden ontstaan!

Het perfecte ontwerp

Beeld je in

We komen allemaal in dit leven met het perfecte ontwerp, een blauwdruk

Een plan voor wat we kunnen worden

En de maatschappij waarin we leven, heeft deze blauwdruk doen vervagen

Door alle regeltjes en door onze normen, en ook omdat we erbij willen horen

Maar het plan is er nog altijd!

Op de achtergrond, aan het wachten om opgemerkt te worden

Het wacht op jou om het op te pakken en af te stoffen

Het vraagt: wat inspireert jou?

Het vraagt: wat wil jij inspireren in anderen?

IMAGINE

We all come into this life with a blueprint

A plan of what we can become

And society as we live it faded this blueprint out a bit, or a lot

By our rules and norms and equally by our own need to fit in

But the plan is still there!

Lingering, waiting to be noticed

Waiting for you to pick it up and dust it off.

Asking what inspires you?

Asking what do you want to inspire in others?

Kronkels in je hoofd

Kronkels in je hoofd, hoe komt het?

Weet jij ook waar ik het over heb? Kronkels in je hoofd die maken dat je stelselmatig in sommige dingen niet slaagt of bepaalde dingen niet doet. Kronkels die maken dat je telkens zelfs simpele dingen uitstelt tot het laatste moment of erger, ze helemaal niet doet. Kronkels, er is geen logische verklaring voor. Kijk je objectief naar jezelf dan weet je dat je het wel kan, weet je wat je moet doen. En toch is er telkens weer de frustratie.

Enkele voorbeelden. Voor je kinderen maak je een afspraak bij de tandarts en voor jezelf niet. Een vriendin die jou om hulp vraagt vind je normaal maar zelf om hulp vragen komt niet in je op. Je kan het heel goed uitleggen aan je collega’s maar aan je baas of een klant lukt het niet. Er wordt je gevraagd of je kan helpen bij het schoolfeest, eigenlijk kan je niet maar je zegt toch ja. En zo voorts en zo verder.

Stel jezelf gerust: Iedereen heeft wel een kronkel!

Een kronkel is ook moeilijk te pakken te krijgen. Waar gaat het eigenlijk over? Die keren dat we naar de kronkel kijken, kijken we meestal naar het resultaat. Ah, weer niet gelukt om dit of dat te doen. En dan een stemmetje: Ja maar, dat is ook niet zo belangrijk, dat komt nog wel goed. Of: Een volgende keer ga ik dit of dat anders doen en dan lukt het wel. Of: Ah, het was toch al iets beter dan vorige keer. We blijven relatief mild voor onszelf.

En intussen wordt de kronkel zelf niet gezien.

Een kronkel is zo moeilijk te pakken te krijgen omdat die niet uit ons hoofd voortkomt maar uit ons gevoel. Het begint met een lichamelijke reactie. We zijn ons er in het algemeen niet van bewust dat veel van ons gedrag voortkomt uit reacties op ons eigen lichaam dat weer een reactie is op wat er gebeurt of waar we mee bezig zijn. Zodra onze hersenen iets hebben waargenomen dat geassocieerd kan worden met gevaar crëeert het in ons lichaam signalen. Dit waarnemen en reageren gaat veel sneller dan ons logisch denkende hoofd kan volgen. Schrikken is hier een voorbeeld van. Jouw lichaam heeft al heel hevig gereageerd, een adrenalinestoot door je lijf gestuurd, voordat je beseft dat er niks aan de hand is. Dat is een niet subtiele ervaring.

Een kronkel is een veel subtielere ervaring. Jouw brein neemt iets waar dat het associeert met onveilig. Of dit nu zo is of niet maakt voor je primitieve hersenen, die verantwoordelijk zijn voor ons overleven, niet uit. Dit signaal van onveilig lanceert een chemische reactie in jouw lijf. Een hevige adrenalinestoot in het geval van schrikken. Een lichte spanning of een onbehaaglijk gevoel in minder extreme gevallen. Wij mensen houden daar niet van en zonder het te beseffen gaan we die spanning uit de weg. Het is gemakkelijker niet te bellen dan wel te bellen. Het is misschien ook gemakkelijker om weer aan een nieuw idee te werken dat alles beter zal maken dan de horde in je huidige project te nemen.

En zo kronkelen velen van ons zich een weg door het leven.

Een manier om toch naar de kronkel te kijken is door je bewust te worden van dat ongemakkelijke gevoel én er bij stil te staan. Met je aandacht naar het gevoel gaan, het echt gaan voelen en observeren. Waar in je lijf zit het? Wat voor gevoel is het precies? Zonder logisch na te denken, waar doet het aan denken of wat komt er in je op? Misschien heeft het gevoel wel een leeftijd of een kleur. Allemaal kleine aanwijzingen die tot inzicht kunnen leiden. Echter, jouw primitieve hersenen vinden dit waarschijnlijk niet zo fijn en zullen hun best doen om jou met gedachten af te leiden van de kern. We zijn ook heel slim dus heel snel vinden we een goed verhaal om het allemaal uit te leggen.

En zo kronkelt de kronkel zich er weer onderuit.

Een kronkel te pakken krijgen heeft meer kans op slagen wanneer je het niet alleen doet. Dat is veiliger voor het primitieve deel van je hersenen want we zijn gemaakt om samen te (over)leven.

Een moeilijk gesprek toch voeren

Find hints and tips to approach a difficult conversation.

Je wilt of moet een moeilijk gesprek voeren en je ziet er tegenop, stelt het uit, je doet het gewoon niet, je tolereert de frustrerende situatie, je moppert in jezelf. Enfin, je kent het wel.

Voorbeeldsituatie: Een collega op het werk stopt maar niet met klagen. Je ergert je elke dag weer maar je gaat het gesprek hierover niet aan.

We hebben het allemaal al wel eens meegemaakt.

Voorbeeldsituatie: Een collega op het werk stopt maar niet met klagen. Je ergert je elke dag weer maar je gaat het gesprek hierover niet aan.

Het is voor veel mensen niet zo gemakkelijk om een gesprek te beginnen met iemand wanneer de boodschap die je wilt brengen bijna zeker niet verwacht of niet welkom is. Er zijn allerlei redenen waarom we zo’n gesprek vermijden en de redenen ervoor kunnen voor ieder van ons zeer verschillen. We zijn bijvoorbeeld bang dat er conflict komt, dat de relatie verstoort raakt, dat de ander ons niet goed vindt, dat we de ander zullen kwetsen, dat de harmonie verloren gaat. We kunnen het verloop en het resultaat van het gesprek niet overzien en dat is spannend.

Hoe kun je een moeilijk gesprek toch voeren?

Je vindt hieronder enkele tips die je kunnen helpen om toch met vertrouwen aan een moeilijk gesprek te beginnen.

Het belangrijkste wat je kunt doen wanneer je een moeilijk gesprek moet of wilt voeren is het gesprek voorbereiden. Een goed begin is immers het halve werk.

Bij de voorbereiding hoort onder andere het nadenken over de manier waarop je het gespreksonderwerp wilt introduceren. Je wilt open zijn en duidelijk, niet oordelend maar op zoek naar een verbetering in de relatie. Je wilt zeker niet onmiddellijk de kat in de gordijnen jagen. Transparantie is de eerste stap aan het begin van het gesprek.

Maar voordat je zelfs maar begint aan het nadenken over de opening van het gesprek doen we nog een stapje terug. Het is handig om een perspectief te hebben op de relatie met degene met wie je het gesprek zal voeren. Stel jezelf de volgende vragen:

Op een schaal van 1 tot 10, waar staat de relatie nu?

Hoe zou een 10 er uit zien? Voor jezef. Maar denk ook na over hoe het er voor de ander uit zou zien.

Wat kan jij geven om tot die 10 (of tot waar je wilt) te geraken?

Wat heb jij nodig van de ander om tot die 10 (of waar je wilt) te geraken?

En ook weer andersom: Wat kan de ander geven en wat heeft de ander nodig?

Uit bovenstaande vragen blijkt al dat de basishouding niet beschuldigend is naar de ander toe. Zo verhoog je aanzienlijk de kans dat je gespreks-partner niet volledig in de verdediging gaat en de manoeuvreerruimte nihil maakt.

Tot slot, maak afspraken. Om te voorkomen dat er opnieuw irritaties ontstaan kan je met elkaar ook afspraken maken over de manier waarop je elkaar aanspreekt wanneer de gemaakte afspraken niet nagekomen worden of frustraties weer de kop op steken.

Bereid ook vragen voor die je zou kunnen stellen. Je hoeft niet zelf onmiddellijk met dé oplossing te komen. Je kan ook samen zoeken naar een oplossing die voor beide aanvaardbaar is en die jullie relatie naar een nieuw niveau tilt.

Succes!

Stilte

Stilte

Het is in de stilte

Beweging

Informatie

Inspiratie

Vaak voelen stiltes ongemakkelijk

Gaan we aan de rijkdom er van voorbij

Dat is gemakkelijker

Stiltes

Stilte

Stil

Luister

De stilte heeft iets te vertellen

Weten komt boven in bewustzijn

Beweging wil gemaakt

Inspiratie komt aangewaaid

Vanuit jouw diepte

Vanuit jouw stilte

Stilte die geen stilte is

Stilte