Hoe kan ik loslaten?

Iedereen komt het tegen. Moeilijke momenten wanneer losgelaten moet worden. Soms verlies je perspectief. In deze blog vind je een paar tips om je blik op zo’n momenten te verhelderen.

Spread the love
boomstam

Loslaten is lastig, zelfs voor kinderen zo bleek recent. Onlangs was mijn jongste jarig, 9 jaar, hiep hiep hoera! Bij het ontbijt zaten we tegenover elkaar en deden we sommetjes, dat vindt ze leuk.. of op dat moment toch ?

4+5 =

7+2 =

3+6 =

Allemaal met uitkomst 9.

En zo ineens, terwijl ik nog een sommetje zei, begon ze te wenen… zo vanuit haar buik diep te wenen. Een tel geleden nog zo blij dat ze jarig was en zo ineens zo verdrietig. Op mijn voorzichtige vraag ‘Zo verdrietig ineens, wat is er?” kwam al snikkend het antwoord: “Maar als ik 9 ben dan kan ik nooit meer 8 zijn, snik snuf.”

Maar als ik 9 ben dan kan ik nooit meer 8 zijn!”

Vanalles vloog er door mijn hoofd. Wat ga ik hier nu weer op zeggen? Haar verdriet als onzinnig af doen wou ik zeker niet. Dit was niet de eerste keer dat ze toonde dat ze moeite had met van afscheid nemen van iets om iets anders te verwelkomen. Het jaar 2020 begon ook al wenend aan het strand bij het vuurwerk. Exact hetzelfde fenomeen: “Als het 2020 is dan kan het nooit meer 2019 zijn – verdriet”. Loslaten, hoe geef ik haar perspectief in loslaten!

Het eerste wat me te binnen schoot was BOMEN. Bomen laten elk jaar hun bladeren los, verliezen ze allemaal. En die blaadjes vallen op de grond en worden daar weer voedingsstoffen voor de grond waar de boom zijn kracht uithaalt en verder groeit. Dus de boom verliest z’n bladeren zodat de boom ook weer voedsel heeft om te groeien.

Beetje vaag, beetje ver van haar bed…. de analogie van opgroeien meldde zich aan.

Ik vertelde haar dat het bij mensen ook een beetje zo is. “Als je nog een babietje bent dan kan je nog niks. Dan word je wat groter en leer je kruipen. Daar ben je dan heel trots op en dat is fijn. En een poosje later leer je lopen! Het leren kruipen is nodig geweest om te leren lopen. Maar eens je kan lopen dan ga je eigenlijk nooit meer kruipen. Maar dat wil niet zeggen dat je dat niet meer kan. Als je wilt kan je nog lekker gaan kruipen!

En nu jij 9 bent ga je nooit meer 8 worden. Maar het 8 zijn was wel nodig om 9 te worden. En nu je 9 bent ga je alles wat je in 8 geleerd hebt gebruiken om verder te leren. En alles wat je geleerd hebt toen 8 jaar was ga je ook nog altijd kunnen doen. Je kan nog terugdenken aan toen je 8 was en je ook kan nog zo lekker gek doen zoals toen je 8 was. Soms doet mama toch ook heel gek? Dan danst ze alsof ze 20 is”. Aaah, gelukkig er kon weer een lachje af.

Loslaten is precies als verliezen.

Loslaten voelt soms precies als verliezen. Het raakt, het doet pijn, er komt verdriet bij kijken. Iets is voorbij en komt nooit meer terug. De verwerking is als een rouwproces. Je verliest bij momenten het perspectief. Dat mag. En tegelijkertijd is het een proces waar beweging in zit zodat het niet stolt tot een stilleven.

Vijf tips om bij loslaten (ook) een ander perspectief te nemen:

  1. Pas wat er nu gebeurt, waardoor je moet loslaten, in een groter tijdskader. Het is een stap, een transitie, in je leven. Groot of klein, dat maakt niet uit. Het is niet je hele leven, het is een deel van je leven.
  2. Een wijze uitspraak die je paraat mag houden: ‘Ook dit gaat weer voorbij’. Hoogtepunten gaan voorbij, vaak sneller dan we wensen. En dieptepunten gaan voorbij, vaak niet zo snel als we wensen. Maar wees er maar zeker van: hoe je je nu voelt gaat ook weer voorbij, ook al lijkt het op dit moment onwaarschijnlijk.
  3. Kan je er op vertrouwen dat dit een stap of een periode of een gebeuren is die nodig is in jouw leven voordat het volgende zich aandient?
  4. Wat is er om dankbaar voor te zijn? Waar heb je van kunnen en mogen genieten? Hoe kan wat voorging een voedingsbodem zijn die jou kracht geeft om te groeien? Waar zie je misschien wel naar uit?
  5. Momenten van transitie zijn bij uitstek de momenten om eens stil te staan en te zien wáár je staat. Hoe lastig het ook is soms om niet bezig te zijn met wat is geweest of zou kunnen zijn. Laat verleden en toekomst een momentje los om terug te komen naar waar je nu bent. Dát is het vertrekpunt voor de rest van je leven.
Spread the love

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *